من می گم بهم نگاه کن

تومیگی که جون فدا کن

من میگم چشات قشنگه

تو می گی دنیا دو رنگه

من  می گم  دلم اسیره

تو می گی که خیلی دیره

من میگم چشات و وا کن

تو میگی  من  و رها کن

من می گم قلبم و نشکن

تو می گی من میشکنم من ؟

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم
دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
نشد جواب بگیرم سلام هایم را
 هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم
 چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

ناراحتم ...ناراحتم ...آره دیدی گفتم که باید برم .... میون این همه نامردی چه جوری می تونم روی پاهام بایستم ... یا به قول تو به دور دست هاخیره بشم ... یا مثل پرستو عاشق باشم ... آره برای من به اندازه ی الاغ هم ارزش قائل نشدند ...   

یکی بود یکی نبود

زیر  گنبد  کبود

عاشقی دل شکسته بود

از همه چیز خسته و چشم از همه چیز بسته بود

یکی می گفت : این بیچاره

دل نداره ٬ عاشقه و کارش زاره

من می دونم این بیچاره

از غم و غصه بیزاره

دلش گرفته از یارش

این معلومه از رفتارش

هرکسی چیزی می گفت :

از دل و دلداری می گفت :

۱)اولی گفت : که ای عزیز

غصه نخور ٬ نشو تو مشکلت ٬ تو ریز

اگه بشی تو حیرونش

می شی اسیره زندونش

بی خیال بابا ٬فکرش نباش

می شی غلام قصه هاش

۲)-دومی گفت :

"اگر در دیده ی مجنون نشینی "

خیلی خُلی ٬چون که تو لیلی نبینی

اگر همچو فرهاد کوهکن باشی

مثال قاطری ٬ عاقل نباشی

اگر لیلی بود آن یار دیرین

برو ٬ باور نکن آن است دروغین

اگر شیرین٬ عشق فرهاد بودست

پس چگونه خسرو ٬دل از او ربودست

برو ٬احمق نشو دل در گرو ٬ نده باز

که با دلداده هیچ کس نشود هم آواز

۳)-سومی گفت :

برو ای گدای عاشق :

که دلت شود پر از دق

اگه تو به دل اسیری

نکنه ٬ بیفتی بمیری

می دونی ؟ لیلی نا مهربونه

قدر تو رو ٬ اصلا نمی دونه

اگه باشی حوض ماهی

لیلی است گربه سیاهی

وگر شیرین بود غم های دلدار

چه بی عقلی ٬ میلی ندارد با تو آن یار

                                  بغض نکن  گریه نکن اگر چه غم کشیده ای                                

                                  برای من فقط بگو خواب بدی را که دیده ای

                                 اگر که اعتماد تو به دست این و آن کم است

                                 تکیه به شانه ام بده که مثل صخره محکم است

                                  به پای  صحبتم بشین  فقط ترانه  گوش  کن

                                 جام به جام من  بزن  جان مرا  تو نوش  کن

                                 ترا به شعر می کشم  چو واژه  پیش می روی

                                مرگ  فرا نمی رسد  تو تازه  خلق  می شوی

                                تو در شب  تولدت  به شعله  فوت  می کنی

                                به چشم من  که می رسی فقط سکوت می کنی

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
ای دل به کوی عشق گذاری نمی​کنی
سحرگه ره روی در سرزمینی
تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی
ای بی​خبر بکوش که صاحب خبر شوی
سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
به چشم کرده​ام ابروی ماه سیمایی
سلامی چو بوی خوش آشنایی
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
می خواه و گل افشان کن از دهر چه می​جویی